|
گفتگو | ۰۹ فروردين ۱۳۸۸ |
 هوشنگ کامکار می گوید: پدرم تمام دستمزد خود را می داد تا برای هر یک از ما ساز بخرد. تنها آرزوی پدرم این بود که گروهی پایدار از خود به یادگار بگذارد و تنها وصیتی هم که کرد این بود که هنر موسیقی را در خانواده حفظ کنیم. ما هم همه تلاش خود را کردیم تا این اتفاق بیفتد ... حالا افسوس می خورم و می گویم که ای کاش امروز بود ومی دید که گروه خانواده کامکار به واسطه سازی که او به دستمان داد جهانی شده است. |